Woorden zijn vormen

Zoals beelden taal kunnen zijn, zo zijn ook woorden (taal)beelden.

Beelden zijn clusters van energie en hebben daarmee een bepaalde werkzaamheid in de maatschappij. Zo hebben woorden ook hun werking in de buitenwereld.

Wanneer ik met veel aandacht mijn woorden kies; of de woorden uit mijn mond laat stromen geïnspireerd door iets van buiten af, heeft dit een andere werking dan wanneer ik gedachteloos spreek. De woorden hebben dan vaak weinig inhoud, beklijven niet of worden niet gehoord en/of begrepen. Je zou kunnen zeggen dat er geen vormkracht in de woorden zit. Ze zetten daarom waarschijnlijk ook minder in beweging, dan wanneer ik met aandacht mijn woorden zou kiezen of het gesprek zou volgen. Een gesprek/dialoog of monoloog werkt dan naar een bepaald punt toe.

Spreken, beelden maken met woorden wordt dan een heel creatief, scheppend gebeuren. Door het gebruik van woorden worden er nieuwe gedachten, nieuwe vormen geboren.

Wat gebeurt er wanneer ik met grote regelmaat het woord “verdomme”gebruik. Welke krachten geef ik hiermee vorm, trek ik in mijn leven? Het woord betekend letterlijk: verdoem mi, al zijn we ons dit niet zo bewust, de betekenis is nogal heftig. Is dat wat ik letterlijk wil.? Welke uitwerking hedft dit op mijn onderbewuste?

Vaak spreken we vanuit onze patronen.

Maar als je echt wilt weten wat je zou willen in een bepaalde situatie, of als je echt iets in de krachtige energie wilt zetten; de Chi of Kawsay; the flow van het leven, kijk dan eens naar je woorden, de zinnen die je maakt. Luister eens naar wat je zegt, en zeg het eens totaal anders. Of spreek die angst eens echt uit. Laat het klinken. Zet het als een vorm voor je en kijk er naar. Kun je er iets aan veranderen of ben je machteloos! Kun je iets zwaars heel komisch zeggen, hoe klinkt het dan. En omgedraaid. Je stapt nu even uit de dichte, vaste kleuren naar het punt waar je weer schepper bent van je eigen woorden. Je bent weer de kunstenaar van vorm. Uit welke krachten ontstaan en bestaan je vormen? Als een onderzoeker nodig je je zelf uit om zichtbaar te worden. Zichtbaar als de Regenboog!

Wij vormen met licht ons eigen leven. We laten het in kleuren uiteenvallen, maar vinden het regelmatig moeilijk en voelen ons een slachtoffer van de vormen waarin we ons begeven. De kleuren staan ons niet altijd aan. Doen pijn of zijn teleurstellend. Is dit nu het huwelijk wat ik zo graag wilde of is dit nu de baan waar ik van droomde….etc.

In de levende energie bestaat geen goed of fout in vormen of beelden. Ieder beeld, ieder woord is een cluster van energie die zichtbaar, hoorbaar wordt en waar je je mee uiteen gaat zetten. Bewust of onbewust. Je gaat er mee spelen, laat het verder ontwikkelen en zichtbaar worden. Of je kruipt angstig terug naar dat wat je kent. En bevestigt nogmaals dat dat niet voor jou is weggelegd. Maar is dat zo? Of wilde je het eigenlijk helemaal niet?

Het bijzondere van ons menswezen is dat we de tijd hebben, zodat we onze ontwikkeling kunnen ervaren (dat is anders dan vliegen). We kunnen de tijd nemen om hetgeen wat we voor ons zelf hebben neergezet te stofwisselen/te doorgronden. Te herkauwen. Net zolang totdat het getransformeerd is en als bouwstof fysiek zichtbaar is in ons lichaam. Stel je eens voor wat er zou gebeuren als alles wat we dachten meteen zou gebeuren! Deze wereld komt in vergelijking met 100 jaar geleden wel steeds dichterbij. We benoemen dit als; de tijd die steeds sneller gaat. Maar wanneer je even stopt met beelden maken, komt de tijd in een hele andere dimensie. Die houdt zelfs op met bestaan. In deze stilte zijn geen beelden en woorden. Er is niets. Geen kleur, geen licht, maar een absoluut Niets.

Een niet eenvoudige ruimte voor ons mensen die ons voortdurend in de buitenwereld gespiegeld willen zien om ons bestaan gewaarborgd te hebben. De diepe stilte waar we allemaal zo naar verlangen. Het eenworden met ons diepste wezen Is misschien ook wel wat we het meeste vrezen. Stilte in het hart is heel bijzonder, maar wil je die wel echt? Willen we wel echt gepensioneerd zijn in onze samenlevingsvorm waarin ouderen uitgerangeerd zijn en niet meer echt mee doen alleen maar geld kosten.

Socrates was een meester in het onderuit halen van stellingen. Daarin ging hij net zolang door totdat je helemaal murw achter je overlevingsmechanismes vandaan kwam. Hij zocht naar het authentieke wezen om die geboren te laten worden. In dat authentieke wezen heeft iedereen een plaats in de samenleving. Geen enkele uitzondering! Op dat moment is namelijk iedere vorm die je buiten je neerzet de spiegel voor je Zelf. De ander wordt hiermee niet je geweldenaar of welke rol dan ook, maar je broeder of zuster. Je herkent elkaar en kunt elkaar steunen in de processen, zonder de oorlog nog naar buiten te hoeven verplaatsen. In de vorm van beelden of woorden. Iemand hoeft niet zo hard meer te schreeuwen om je aandacht te krijgen. Je innerlijk hoeft niet zo hard meer te schreeuwen om aandacht te krijgen. Het wordt zowaar stiller. Maar aangezien wij scheppers zijn. Wat zouden we dan nog scheppen? Een verwoeste wereld? Of: het paradijs wat al voortdurend om ons heen is.

Jammer alleen dat ik me dan niet meer kan verschuilen achter een dikke smoes. De waarheid heeft namelijk een kleur en geur die iedereen zal zien en ruiken. Een bijzondere wereld zal dat worden!

Frouk, 2 september