Model boetseren

Vanuit de klassieke traditie is het werken met model belangrijk om in alle vormen de juiste verhoudingen te leren kennen. Het werken met model spiegelt direct hoe je aan het werk bent; wie je bent; hoe diep je je kunt verbinden met datgene die voor je staat en of je de informatie door kunt laat stromen naar je handen. Dit zijn enkele aspecten die te voorschijn komen wanneer je met een model werkt. Het biedt een belangrijke scholingsweg.voor de kunstenaar. Een scholingsweg die ook eigenlijk nooit ten einde is.

Wat zo prachtig duidelijk wordt wanneer je de moeite neemt om naar dit proces te kijken zijn de overgangen, die je innerlijk maakt om tot praktische, meditatieve stilte te komen.

Wanneer je binnenkomt ben je de persoon die zich verbonden heeft met het alledaagse leven; de file, je gezin etc. Op het moment dat je de lesruimte/atelier betreedt ga je over een innerlijke drempel en stap je in je kunstenaarschap. Je verzamelt het gereedschap en maakt je klaar om te beginnen. Door middel van schetsen en studies wordt je focus al smaller. Je kiest samen met het model naar de juiste stand. Ook het model doorloopt dit proces. Het model keert naar binnen; jij keert naar binnen.

Je houdt je denken en je emoties terug om zo waarachtig te kijken. Dat is eenvoudig gezegd, maar vaak glipt vooral het denken snel naar binnen. Op het moment dat je kijkt, moet je dat wat je ziet meteen doen. Er mag geen seconde tussen zitten, anders sla je dat wat je gezien hebt op en ga je het al terug zoeken.

Picasso; “ik zoek niet ik vind” Het geeft een gezonde vorm van stress.

Emoties maken dat je blijft haken bij een bepaald stukje. Dat kan een stuk zijn waar jezelf in je eigen lichaam niet aanwezig bent; waar diepe pijn verankerd zit. Het kan ook een stuk zijn waar je wensen hebt liggen, waar je in weg droomt.

Luciano Fabro:“Van wolken paarden maken”. Deze twee gebieden (je mentale en emotionele) wordt ook wel het astrale lichaam genoemd. Dit astrale lichaam gaat tussen jou en datgene waarmee je jezelf wilt verbinden staan. Dit is het moment dat je “aan het werk moet”. Hier ligt ook de oefening tot meesterschap om te komen tot een handelen zonder interventie van een emotionele impuls vanuit je drift/begeerte leven/je onderbewuste. Of vanuit je verleden; dat je een oud plaatje gebruikt en dat in het nu plaatst.

Bij perspectief tekenen val je heel gemakkelijk door de mand, wanneer je vanuit je denken tekent. Je weet namelijk dat een been lang is, maar wanneer je kijkt is het been kort.

Overgave om dat te doen wat je ziet -zoals een kind: open, vol verwondering en nieuw - maakt dat je je grenzen in je artistieke uiting vergroot. Je zult je verbazen over wat je hand neerzet! Natuurlijk is het spannend om de beheersing los te laten. Daarom oefen je dit eerst in een bescheiden kunstwerk om het langzaam te integreren in je leven; de Levenskunst.

Frouk, 2 september